Suche igłowanie (Dry needling)

Sucha igłoterapia (dry needling, DN) to metoda fizjoterapeutyczna polegająca na nakłuciu punktu spustowego w mięśniu lub nakłuciu napiętego pasma mięśniowego za pomocą sterylnych, jednorazowych igieł do akupunktury w celu leczenia bólu mięśniowo-powięziowego i dysfunkcji w obrębie narządu ruchu. Pomimo tego, że podczas igłoterapii suchej używa się igieł do akupunktury, terapia ta nie ma nic wspólnego z klasyczną formą akupunktury.

Podczas zabiegu suchego igłowania fizjoterapeuta oddziałuje na płytkę nerwowo-mięśniową w mięśniu (miejsce połączenia synaptycznego pomiędzy aksonem neuronu ruchowego a komórką mięśniową), stymulując komórki mięśniowe organizmu do regeneracji i przebudowy. W konsekwencji prowadzi to do zmniejszenia napięcia mięśniowego oraz zmniejszenia i ustąpienia bólu.

Przed przystąpieniem do suchego igłowania fizjoterapeuta określa miejsce nakłucia mięśnia poszukując punktu spustowego i napiętego pasma mięśniowego. Głównym kryterium diagnostycznym podczas badania jest obecność zwiększonej wrażliwości na nacisk w obrębie napiętego pasma oraz występowanie częściowego lub kompletnego bólu rzutowanego zgodnego z dolegliwościami pacjenta. Odpowiednio zlokalizowany i zdiagnozowany punkt spustowy objawia się drganiem przy jego nakłuwaniu podobnym do drżenia pęczkowego mięśni. Objaw ten świadczy o jego dezaktywacji.

Suche igłowanie jest bardzo skuteczną metodą leczenia bólu mięśniowo-powięziowego. Można łączyć ją z innymi metodami fizjoterapeutycznymi takimi jak terapia manualna i terapia tkanek miękkich w celu zwalczania bólu przewlekłego i ostrego.


A i B: wyszukiwanie palpacyjne punktu spustowego
C: nakłówanie punktu spustowego

WSKAZANIA do igłoterapii suchej (DN, dry needling):

Igłoterapia sucha stosowana jest w przypadku bólów i dysfunkcji narządu ruchu o różnorodnym pochodzeniu. Najczęściej sucha igłoterapia znajduje zastosowanie w przypadku:

  • terapii mięśniowo-powięziowych punktów spustowych,
  • tendinopatii (choroby ścięgien), 
  • bólu pochodzącego z tkanki bliznowatej,
  • dużego napięcia mięśni,
  • bólu głowy,
  • zespołu bolesnego barku,
  • przeciążenia stożka rotatorów,
  • łokcia tenisisty,
  • łokcia golfisty,
  • bólu w stawie rzepkowo-udowym, 
  • kolana biegacza (kolano skoczka),
  • bólu biodra i przeciążaniach związanych z uprawianiem sportu (np. zespół pasma biodrowo – piszczelowego, ITBS – IlioTibial Band Syndrome).

PRZECIWSKAZANIA do igłoterapii suchej (DN, dry needling):

Przeciwskazania bezwzględne:

  • ostry stan zapalny,
  • obniżona krzepliwość krwi (INR > 1,5),
  • gorączka,
  • ostry uraz,
  • krwiaki,
  • napięcie spastyczne mięśni,
  • obrzęk limfatyczny,
  • nowotwory,
  • alergia na nikiel.

Przeciwskazania względne:

  • ciąża (1 trymestr, okolica L-S, okolica brzucha),
  • choroby psychiczne,
  • zwiększone ryzyko infekcji np. HIV,
  • choroby zakaźne.

Tatuaż w miejscu terapii NIE JEST przeciwskazaniem do suchej igłoterapii.

Częste i normalne reakcje występujące po zastosowaniu igłoterapii suchej:

  • niewielkie krwiaki,
  • dolegliwości o charakterze zakwasów w obrębie mięśni, na których prowadzona była terapia (do 3 dni).

HISTORIA:

Technika igłoterapii suchej powstała na podstawie opisanych przez Janet G. Travell (Amerykańska lekarka i badacz medycyny. Była osobistym lekarzem prezydenta Johna F. Kennedy’ego. Jedna z pierwszych badaczy zwróciła uwagę na koncepcję punktów spustowych jako przyczyny bólu mięśniowo-szkieletowego), technik terapii mięśniowo-powięziowych punktów spustowych (MTrP) za pomocą wstrzyknięć. Steinbroker (Steinbroker 1944), a później Travell (Travell 1968) wyszli w swoim rozumowaniu z założenia, że efekt terapeutyczny nie pochodzi od wstrzykiwanej substancji, a z faktu samego nakłucia napiętego pasma znajdującego się zwykle w otoczeniu mięśniowo-powięziowego punktu spustowego i uzyskania dzięki temu nakłuciu lokalnej odpowiedzi drżeniowej. Hong (Hong 1994) zwrócił także uwagę na znaczenie miejscowej odpowiedzi drżeniowej w obrębie napiętego pasma podczas terapii i wykazał, że to mechaniczne działanie igły w obrębie mięśniowo-powięziowego punktu spustowego jest ważniejsze niż stosowana substancja. Wyniki innych badań także pokazały, że terapia mięśniowo-powięziowych punktów spustowych przy zastosowaniu suchych igieł daje takie same wyniki jak terapia za pomocą wstrzyknięć (Cummings and White 2001, Ga et al. 2007).