Adrian Szerszmidt pracuje z pacjentami, u których ból, napięcie, ograniczenie ruchu, zaburzona regeneracja lub objawy przeciążeniowe nie dają się wyjaśnić wyłącznie lokalnie. Analizuje ciało jako system zależności pomiędzy układem nerwowym, krążeniem, tkankami, oddechem, postawą, trzewiami, bliznami i historią obciążeń pacjenta.

Jego praca obejmuje pacjentów na różnych etapach życia — od niemowląt i dzieci, po osoby dorosłe. W każdym przypadku punktem wyjścia jest zrozumienie, dlaczego organizm zaczął funkcjonować w określony sposób i co nadal podtrzymuje problem.

Kim jestem

Adrian Szerszmidt jest fizjoterapeutą klinicznym, terapeutą manualnym i współtwórcą LentaMedica. W swojej pracy łączy terapię manualną, analizę kliniczno-funkcjonalną, wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii, neurologii, krążenia, ultrasonografii oraz procesów regeneracyjnych organizmu.

Jest absolwentem Akademii Medycznej w Białymstoku. Obecnie kontynuuje kształcenie na kierunku lekarskim, rozwijając swoje kompetencje w obszarze medycyny klinicznej, neurologii, chorób wewnętrznych, krążenia, diagnostyki obrazowej i pracy z pacjentami wymagającymi szerszej analizy niż standardowe podejście objawowe.

W LentaMedica współtworzy model pracy, w którym pacjent nie jest redukowany do jednego objawu, jednej struktury ani jednego wyniku badania. Każdy przypadek analizowany jest indywidualnie — z uwzględnieniem historii przeciążeń, jakości tkanek, napięcia układu nerwowego, przepływu, oddechu, postawy, blizn, narządów wewnętrznych oraz aktualnych możliwości regeneracyjnych organizmu.

Moje podejście

Za bólem rzadko stoi tylko miejsce bólu.

Ból, napięcie, obrzęk, ograniczenie ruchu, zawroty głowy, uczucie niestabilności, trudności z regeneracją czy przewlekłe przeciążenie często są końcowym efektem dłuższego procesu kompensacji.

Organizm przez wiele miesięcy lub lat dostosowuje się do urazów, operacji, infekcji, stresu, blizn, przeciążeń, zaburzonego oddechu, ograniczonego przepływu lub nadmiernej reaktywności układu nerwowego. Objaw pojawia się często dopiero wtedy, gdy możliwości adaptacyjne ciała zaczynają się wyczerpywać.

Dlatego w pracy z pacjentem najważniejsze pytanie brzmi nie tylko: „gdzie boli?”, ale przede wszystkim: „dlaczego organizm zaczął funkcjonować w taki sposób?”

Terapia nie polega na przypadkowym wykonywaniu technik. Polega na odnalezieniu mechanizmu, który realnie wpływa na funkcję organizmu — i dobraniu takiego sposobu pracy, który odpowiada potrzebom konkretnego pacjenta.

Co analizuję podczas konsultacji

Podczas konsultacji oceniane są między innymi:

• napięcie układu nerwowego i reakcje ochronne organizmu,
• jakość tkanek, powięzi, blizn i ślizgu tkankowego,
• postawa, oddech, praca przepony i mechanika klatki piersiowej,
• zależności szyjno-czaszkowe, barkowe, trzewne i miedniczne,
• przepływ, obrzęk, regeneracja i tolerancja obciążeń,
• napięcie struktur orofacjalnych, języka, żuchwy, szyi i klatki piersiowej,
• wpływ blizn, operacji, infekcji i przewlekłego stresu na ciało,
• historia wcześniejszych urazów, terapii, leczenia i przeciążeń.

Celem konsultacji jest zrozumienie, które elementy układu utrzymują aktualny problem i od którego miejsca warto rozpocząć pracę.

Dla kogo jest ta praca?

Konsultacja jest przeznaczona dla pacjentów, u których objawy wymagają szerszego spojrzenia niż tylko praca z miejscem bólu.

Dorośli

Praca z osobami dorosłymi obejmuje między innymi przewlekły ból, napięcie, obrzęk, zaburzoną regenerację, objawy szyjno-czaszkowe, przeciążenia kręgosłupa, barków, miednicy, blizny, dolegliwości po urazach, operacjach, infekcjach i długotrwałym stresie.

Szczególne znaczenie ma tu analiza zależności pomiędzy układem nerwowym, krążeniem, oddechem, trzewiami, powięzią, postawą i historią przeciążeń.

Dzieci i niemowlęta

W pracy z niemowlętami i dziećmi szczególną uwagę poświęca się napięciu mięśniowemu, asymetriom, oddechowi, funkcjom oralnym, pracy języka, karmieniu, postawie, rozwojowi ruchowemu oraz regulacji układu nerwowego.

Ocena może obejmować między innymi napięcia w obrębie głowy, szyi, żuchwy, klatki piersiowej, przepony, brzucha i miednicy, a także zależności, które mogą wpływać na komfort karmienia, oddychania, rozwoju posturalnego i funkcji oralnych.

Pacjenci w terapii logopedycznej i neurologopedycznej

Praca kliniczno-funkcjonalna może być ważnym uzupełnieniem terapii logopedycznej i neurologopedycznej. Dotyczy szczególnie pacjentów, u których występują napięcia w obrębie języka, żuchwy, szyi, klatki piersiowej, przepony, struktur czaszkowo-szyjnych lub całego układu posturalnego.

Terapia manualna nie zastępuje diagnozy ani prowadzenia logopedycznego, ale może wspierać pracę z funkcjami oralnymi, oddechem, postawą, napięciem i regulacją układu nerwowego.

Pacjenci neurologiczni i psychofizycznie przeciążeni

Adrian wspiera również pacjentów z obciążeniami neurologicznymi i psychofizycznymi — szczególnie wtedy, gdy objawom towarzyszy przewlekłe napięcie, zaburzona regeneracja, nadmierna reaktywność układu nerwowego, problemy ze snem, uczucie przeciążenia, zmęczenie, dolegliwości szyjno-czaszkowe lub trudność w powrocie organizmu do równowagi.

Praca terapeutyczna nie zastępuje leczenia neurologicznego, psychiatrycznego ani psychoterapii. Może jednak wspierać ciało w zakresie regulacji napięcia, oddechu, pracy tkanek, krążenia, autonomicznego układu nerwowego i zdolności do regeneracji.

Jak wygląda wizyta?

Wizyta rozpoczyna się od szczegółowej rozmowy i analizy historii pacjenta. Znaczenie mają nie tylko aktualne objawy, ale również wcześniejsze urazy, operacje, infekcje, blizny, przeciążenia, stres, styl pracy, aktywność fizyczna, sen, oddech oraz ogólna zdolność organizmu do regeneracji.

Następnie wykonywana jest ocena funkcjonalna. W zależności od potrzeb analizowane są: postawa, zakres ruchu, napięcie tkanek, praca oddechowa, reakcja układu nerwowego, blizny, przepona, trzewia, struktury szyjno-czaszkowe, obszary przeciążenia oraz zależności pomiędzy różnymi regionami ciała.

U dzieci i niemowląt ocena może obejmować również napięcie mięśniowe, asymetrie, funkcje oralne, oddech, reakcje regulacyjne, pracę języka, komfort karmienia oraz rozwój wzorców ruchowych.

W razie potrzeby konsultacja może zostać rozszerzona o ultrasonografię point-of-care, która wspiera ocenę wybranych struktur tkanek miękkich, narządu ruchu lub obszarów naczyniowych.

Na tej podstawie dobierany jest indywidualny sposób pracy — bez gotowych schematów i bez przypadkowych technik.

USG / POCUS

Ultrasonografia jako element precyzyjniejszej oceny funkcjonalnej

Ultrasonografia point-of-care może wspierać ocenę wybranych struktur anatomicznych i funkcjonalnych. Pozwala lepiej zrozumieć jakość tkanek, lokalizację przeciążeń, przebieg wybranych struktur, obecność blizn, ograniczeń ślizgu tkankowego oraz możliwe zależności pomiędzy objawem a anatomią pacjenta.

USG nie zastępuje diagnostyki lekarskiej ani badań specjalistycznych. Może jednak pomóc w bardziej świadomym, bezpiecznym i precyzyjnym planowaniu pracy terapeutycznej.

W praktyce kliniczno-funkcjonalnej USG jest traktowane jako narzędzie wspierające rozumienie ciała — nie jako samodzielna diagnoza, ale jako element szerszej analizy pacjenta.

Nowy kierunek: fotobiomodulacja mózgu i nerwu błędnego

Coraz ważniejszym kierunkiem rozwoju pracy Adriana staje się neuromodulacja i fotobiomodulacja — w tym fotobiomodulacja mózgu oraz nerwu błędnego.

Ten obszar rozwijany jest jako uzupełnienie pracy z układem nerwowym, regeneracją, snem, napięciem autonomicznym, przeciążeniem psychofizycznym i procesami naprawczymi organizmu. Fotobiomodulacja będzie wprowadzana do oferty LentaMedica po zakończeniu etapu wdrożeniowego i opracowaniu bezpiecznych protokołów pracy.

Nie jest to metoda zastępująca diagnostykę medyczną, leczenie neurologiczne, psychiatryczne ani psychoterapię. Może natomiast stanowić nowoczesne wsparcie w pracy z regulacją układu nerwowego, regeneracją i odpowiedzią organizmu na przeciążenie.

Obszary szczególnego zainteresowania

W swojej pracy Adrian szczególną uwagę poświęca obszarom, które często są pomijane w klasycznej terapii objawowej:

Układ nerwowy — napięcie, przeciążenie, regulacja, reakcje ochronne organizmu.

Krążenie i mikrokrążenie — przepływ, obrzęk, jakość tkanek, regeneracja.

Przepona i oddech — wpływ na postawę, ciśnienia w ciele, układ autonomiczny i trzewia.

Struktury szyjno-czaszkowe — napięcia szyi, głowy, obręczy barkowej, żuchwy i objawy przeciążeniowe.

Trzewia i blizny — ruchomość, napięcie, kompensacje, wpływ na powięź i układ nerwowy.

Funkcje oralne i rozwój dziecka — język, żuchwa, oddech, karmienie, napięcie, asymetrie i wsparcie terapii logopedycznej.

Tkanki po urazach i operacjach — elastyczność, ślizg, funkcja i zdolność regeneracji.

Mechanizmy adaptacyjne — sposób, w jaki organizm próbuje poradzić sobie z przeciążeniem, zanim pojawi się wyraźny objaw.

Czym różni się ta praca?

Nie chodzi o to, żeby tylko „rozluźnić napięte miejsce”.

Chodzi o to, żeby zrozumieć, dlaczego organizm stworzył napięcie właśnie tam.

Ciało często napina się w miejscu, w którym próbuje chronić ważniejszy system: układ nerwowy, naczynia, narządy wewnętrzne, bliznę, przeciążoną strukturę, zaburzony oddech lub obszar, który przez długi czas kompensował inne ograniczenia.

Dlatego praca lokalna bywa niewystarczająca. Jeśli nie zostanie rozpoznany mechanizm problemu, objaw często wraca.

Model pracy Adriana opiera się na analizie całego układu zależności: od tkanek powierzchownych, przez powięź, układ mięśniowo-szkieletowy, trzewia i przeponę, aż po układ nerwowy, krążenie i centralne mechanizmy regulacji.

Terapia zaczyna się tam, gdzie kończy się schemat.

Jeżeli objawy wracają, ciało pozostaje w napięciu, dziecko ma trudności z regulacją, karmieniem lub napięciem, albo wcześniejsze działania nie dały trwałej poprawy, warto spojrzeć na problem szerzej — przez układ nerwowy, krążenie, tkanki, oddech, historię przeciążeń i mechanizmy adaptacyjne organizmu.

Celem pracy jest przywrócenie ciału większej swobody, regulacji i zdolności adaptacji.